05 sierpnia 2026

DOM PRZYJACIÓŁ

Ośrodek Wsparcia i Rozwoju

PSYCHOTERAPIA • TERAPIA EMDR • PORADY • WARSZTATY

RODO

f

DOM PRZYJACIÓŁ

ul. Wodociągowa 9 m.8

05-070 Sulejówek k. Warszawy

e-mail: osrodek@domprzyjaciol.pl

tel. 509609280

Jak odzyskać siebie po latach życia dla innych?

Czasami rezygnujemy z siebie, nawet tego nie zauważając

Są osoby, które przez wiele lat starają się być dobrymi córkami, synami, żonami, mężami czy rodzicami. Pomagają, ustępują, troszczą się o innych i robią wszystko, aby nikogo nie zawieść.

Z zewnątrz często wyglądają na silnych, odpowiedzialnych i dobrze radzących sobie z życiem.

W środku jednak coraz częściej odczuwają zmęczenie, frustrację, smutek albo złość.

Zaczynają zadawać sobie pytania:

Dlaczego mimo tylu starań nie czuję się szczęśliwy?
Dlaczego ciągle dostosowuję się do innych?
Gdzie w tym wszystkim jestem ja?

Odzyskiwanie siebie nie oznacza odrzucenia bliskich.

Oznacza stopniowe odzyskiwanie prawa do własnych potrzeb, granic, marzeń i życia w zgodzie ze sobą.

Historia inspirowana prawdziwymi doświadczeniami

Pewna osoba od wielu lat nosiła w sercu marzenie.

Nie brakowało jej wiedzy, zaangażowania ani chęci do działania.

Miała pomysł.

Widziała cel.

Wiedziała, co chce zrobić.

A jednak przez wiele lat nie potrafiła zrobić kolejnego kroku.

Nie dlatego, że była leniwa.

Nie dlatego, że brakowało jej odwagi do spełnienia marzenia.

Zatrzymywał ją lęk.

Bała się, że rozczaruje najbliższych.

Bała się, że ktoś nie zaakceptuje jej decyzji.

Bała się, że zrobi coś wbrew osobom, które kocha.

Dlatego odkładała swoje marzenia na później.

Najpierw czekała na odpowiedni moment.

Później czekała na zgodę innych.

W końcu zrozumiała coś bardzo ważnego.

Przez wszystkie te lata nie czekała na właściwy czas.

Czekała na zgodę, której nikt nie mógł jej dać.

Dopiero wtedy, gdy odważyła się dać ją samej sobie, mogła zrobić pierwszy krok.

Tak rozpoczęło się odzyskiwanie siebie.

Jak dochodzi do stopniowej rezygnacji z siebie?

Większość ludzi nie podejmuje świadomej decyzji, że chce zrezygnować z siebie.

To dzieje się powoli.

Najczęściej zaczyna się już w dzieciństwie.

Nie zawsze dlatego, że rodzice byli źli.

Wielu z nich bardzo kochało swoje dzieci i robiło wszystko najlepiej, jak potrafiło.

Jednocześnie dziecko mogło nauczyć się czegoś, co w dorosłym życiu bardzo utrudnia funkcjonowanie.

Że najważniejsze jest zadowolenie innych.

Że trzeba być grzecznym.

Nie sprawiać problemów.

Nie sprzeciwiać się.

Nie zawodzić.

Nie sprawiać innym przykrości.

Nie robić niczego, co mogłoby wywołać czyjąś złość albo rozczarowanie.

Z czasem takie dziecko staje się dorosłym człowiekiem.

Pracuje.

Zakłada rodzinę.

Pomaga innym.

Jest odpowiedzialne.

Można na nim polegać.

Jednocześnie coraz rzadziej zadaje sobie pytanie:

„Czego ja naprawdę potrzebuję?”

Znacznie częściej pojawiają się inne:

Co pomyślą inni?
Czy ktoś się nie obrazi?
Czy nie zrobię komuś przykrości?
Czy nadal będą mnie akceptować?

Nawet nie zauważa, kiedy potrzeby innych zaczynają być ważniejsze od jego własnych.

Dlaczego tak trudno postawić granice?

Wiele osób uważa, że problemem jest brak asertywności.

W rzeczywistości bardzo często problem leży znacznie głębiej.

Nie chodzi o brak odpowiednich słów.

Chodzi o lęk.

Lęk przed odrzuceniem.

Przed utratą czyjejś aprobaty.

Przed rozczarowaniem bliskich.

Przed konfliktem.

Jeżeli jako dziecko nauczyliśmy się, że dla dobra relacji lepiej ustąpić niż powiedzieć „nie”, taki sposób funkcjonowania może zostać z nami na wiele lat.

W dorosłym życiu nadal chcemy być dobrymi ludźmi.

Problem pojawia się wtedy, gdy dobroć zaczyna oznaczać ciągłą rezygnację z własnych potrzeb, granic i marzeń.

Czy miłość oznacza rezygnację z siebie?

To jedno z najważniejszych pytań.

Wiele osób przez lata wierzy, że kochać oznacza zawsze ustępować.

Zgadzać się.

Przebaczać.

Milczeć.

Nie sprawiać przykrości.

Tymczasem zdrowa miłość nie wymaga rezygnacji z własnych granic.

Można kochać i jednocześnie powiedzieć: „Nie zgadzam się.”

Można szanować drugiego człowieka i jednocześnie zadbać o siebie.

Można przebaczyć i jednocześnie nie pozwalać na przekraczanie swoich granic.

To nie egoizm. To dojrzałość.

Dlaczego odzyskiwanie siebie budzi tyle lęku?

Wiele osób myśli, że kiedy zacznie stawiać granice, od razu poczuje ulgę.

Czasami rzeczywiście tak się dzieje.

Bardzo często jednak najpierw pojawia się lęk.

Poczucie winy.

Niepokój.

Myśli:

„Może przesadzam?”

„Może jestem egoistką?”

„Może powinnam znowu ustąpić?”

To naturalna reakcja.

Przez wiele lat uczyliśmy się funkcjonować w określony sposób.

Dbaliśmy o innych.

Staraliśmy się nikogo nie zawieść.

Często zapominaliśmy przy tym o sobie.

Nic więc dziwnego, że każda zmiana budzi niepewność.

Nie oznacza to, że robimy coś złego.

Oznacza jedynie, że uczymy się nowego sposobu życia.

To trochę tak, jakby przez wiele lat chodzić jedną drogą, a potem nagle skręcić w nieznaną ścieżkę. Nawet jeśli nowa droga prowadzi do czegoś dobrego, początkowo może budzić lęk.

Dlatego nie zniechęcaj się, jeżeli po postawieniu pierwszych granic nie poczujesz od razu spokoju.

To nie znaczy, że idziesz w złą stronę.

Bardzo często oznacza, że właśnie zaczynasz się zmieniać.

A jeśli ktoś nie zaakceptuje moich granic?

To jedno z najtrudniejszych doświadczeń.

Kiedy przez wiele lat byliśmy osobą, która zawsze ustępowała, inni mogli się do tego przyzwyczaić.

Dlatego, gdy nagle zaczynamy mówić:

„Nie chcę.”

„Nie zgadzam się.”

„Potrzebuję czegoś innego.”

nie wszyscy przyjmą to ze spokojem.

Niektórzy będą zaskoczeni.

Inni poczują złość.

Jeszcze inni będą próbowali przekonać nas, że się zmieniliśmy.

Możemy usłyszeć:

„Kiedyś taki nie byłeś.”
„Przesadzasz.”
„Zmieniło ci się.”
„Myślisz tylko o sobie.”

Takie słowa mogą boleć.

Nie muszą jednak oznaczać, że robimy coś niewłaściwego.

Czasami oznaczają jedynie, że relacja uczy się nowych zasad.

Nie każdy od razu zaakceptuje zmianę.

Zwłaszcza wtedy, gdy przez wiele lat korzystał z tego, że zawsze ustępowałeś.

Zdrowe granice nie są egoizmem

Wiele osób boi się, że dbanie o siebie oznacza egoizm.

To jeden z najczęstszych powodów, dla których tak trudno zacząć odzyskiwać siebie.

Egoizm polega na tym, że liczą się wyłącznie moje potrzeby, a potrzeby innych przestają mieć znaczenie.

Zdrowe granice oznaczają coś zupełnie innego.

Mówią:

„Moje potrzeby są tak samo ważne jak potrzeby drugiego człowieka.”

To ogromna różnica.

Nie chodzi o to, aby przestać pomagać.

Nie chodzi również o to, aby odwrócić się od bliskich.

Chodzi o to, aby nie rezygnować z siebie.

Można troszczyć się o innych, nie rezygnując z troski o siebie.

Jedno nie wyklucza drugiego.

Czasami największym wyrazem miłości jest powiedzenie spokojnego, ale stanowczego „nie”.

Nie po to, aby kogoś ukarać.

Po to, aby chronić siebie, relację i to, co naprawdę ważne.

Od czego zacząć odzyskiwanie siebie?

Nie od wielkich decyzji.

Najczęściej od bardzo małych kroków.

Zatrzymaj się na chwilę i zadaj sobie kilka prostych pytań.

Co naprawdę czuję?
Czego dziś potrzebuję?
Czy zgadzam się na coś dlatego, że tego chcę, czy dlatego, że boję się odmówić?
Czy moje decyzje wynikają z miłości, czy z lęku?
Czy żyję w zgodzie ze sobą?
Czy żyję tak, jak naprawdę chcę?

Na początku odpowiedzi mogą być trudne.

To normalne.

Przez wiele lat być może bardziej wsłuchiwałeś się w potrzeby innych niż we własne.

Odzyskiwanie siebie zaczyna się właśnie od ponownego uczenia się słuchania samego siebie.

Nie musisz znać wszystkich odpowiedzi od razu.

Wystarczy, że zaczniesz zadawać sobie właściwe pytania.

To często pierwszy krok do zmiany.

Daj sobie czas

Nie musisz wszystkiego zmieniać od razu.

Jeżeli przez dwadzieścia, trzydzieści czy pięćdziesiąt lat żyłeś w określony sposób, nie oczekuj, że w ciągu tygodnia nauczysz się czegoś nowego.

Odzyskiwanie siebie jest procesem.

Będą dni, kiedy poczujesz ulgę.

Będą również takie, kiedy wróci lęk, poczucie winy albo pokusa, żeby znowu zrezygnować z siebie.

To naturalny element zmiany.

Najważniejsze, aby się nie zatrzymywać.

Każda postawiona granica jest krokiem do życia bardziej zgodnego z tobą.

Nie chodzi o to, aby być doskonałym.

Chodzi o to, aby z każdym dniem coraz bardziej być sobą.

Podsumowanie

Odzyskiwanie siebie nie polega na tym, że stajesz się kimś innym.

Polega na tym, że po latach wracasz do osoby, którą zawsze byłeś, zanim lęk, poczucie obowiązku i oczekiwania innych zaczęły decydować o Twoim życiu.

To nie jest droga przeciwko innym.

To droga do większej wolności, spokoju, autentyczności i odpowiedzialności.

Można kochać swoich bliskich i jednocześnie szanować własne granice.

Można pomagać, nie biorąc odpowiedzialności za życie drugiego człowieka.

Można przebaczyć i jednocześnie powiedzieć:

„To mnie rani.”

„Nie zgadzam się.”

„Potrzebuję, żebyś uszanował moje granice.”

Odzyskiwanie siebie nie oznacza odrzucenia innych.

Oznacza, że po raz pierwszy od dawna przestajesz odrzucać samego siebie.

Nie musisz być idealny.

Nie musisz zasługiwać na miłość poprzez ciągłe poświęcanie się.

Masz prawo żyć w zgodzie ze swoimi wartościami, potrzebami i sumieniem.

To nie jest egoizm.

To jest dojrzałość.